M. Ulaş İNBAŞI

M. Ulaş İNBAŞI

UNUTURUZ

Ne çok severdim, ilk kez duyanlara, memleketimi anlatmayı. 

Oysa şimdi herkes biliyor.

Yeşilini, doğasını, insanını, birbirimize olan bağımızı anlatırken herkesi dakikalar için de olsa memleketime götürürdüm.

Oysa şimdi herkes orada.

Keşke hiç bilmeselerdi, gitmeselerdi; ben yine anlatırdım hiç bıkmadan, keyifle Ermenek’i.

Yeşili kömür karasına boyandı Ermenek’in. 

Umutlar her geçen saat kararıyor.

Bugün üzüntüyle kızgınlık arasında sıralıyoruz, cümlelerimizi.

Yarın unutacağız.

Bugün 140 karakterle anlatacağız; madencinin yaşadıklarını, çalışma koşullarını, Türkiye’de madenciliğin çağdışı şartlarını. 

Yarın unutacağız.

Bugün sosyal medya profil fotoğraflarımızı simsiyah yapacağız, siyah kurdeleli mesajlar atacağız. 

Yarın yine şenlik var.

Ne alaka demeyin; Soma’dan, asansör kazasından sabıkalıyız biz; UNUTURUZ.

Daha öncesi mi; dedim ya sabıkalıyız biz unuturuz.

Sebep olanlara bin türlü bela okuyacağız, en ağır ceza verilsin diyeceğiz gündüz; akşam ise en sevdiğimiz diziyi izlerken unutacağız.

Hangimiz öyle değiliz?

Komşumuzdan daha fazla üzülüyoruz, dizideki kahraman ölünce.

Ateş düştüğü yeri yakacak, biz tuttuğumuz takımın mağlubiyetine daha fazla yanacağız.

Yine unutacağız, yapanın yanına kar kalacak.

Siz değil, biz unutacağız.

Ya da artık biz diye bir şey yok. 

Yorumlar (0)

+ Yorum Yaz