Pazar günü Kamil Ocak’ı dolduran taraftarların sloganıydı dakika 44’den sonra.
Hükümet de düşer, enflasyonda ama Gaziantepspor düşmez.
Yüreğimiz şişmişti son 3 haftadır.
Hele bir Trabzon maçı var ki Hikmet hoca takımı Gaziantep’e indirmeden direk Antalya’ya kaçırmıştı. Yerel basının korkusundan…
Bizde elimizle kağıt kalem hesap yapar olduk karşısına süpermarket açılmış bakkal misali.
Öyle ya Bakkal’ın Samsun’u, Korkmaz’ın Karabük’ü büke büke geliyordu rakiplerini.
Antalya kurtardı gibi Mersin hafif sallantıda Ordu play off’a dolanıyor Eskişehir ve Sivas bitse de girsek hesabında …
E geriye kim kaldı biz, Samsun, Manisa, Karabük.
Bu dört çanaktan ikisi kırılacak.
Kırılan biz olmayalım diye ne uğraşlar veriyoruz bir bilseniz.
Düne kadar ne olursa olsun Gaziantep kulübünü hırpalayanlar bile timsah gözyaşıyla savunmaya büründüler Gaziantepspor’u.
Biliyorlar ki Gaziantep bu şehrin en büyük markasıdır.
Ve o marka düşerse herkes sıkıntıya düşer.
Yani gene işin içinde çıkar hesabı var. Neyse ….
Ordu maçındaki oyuna gelirsek;
Aslında oyunu yazmanın artık bir anlamı yok yoksa yazacak o kadar çok şey var ki …
Ne diyor Hikmet Karaman dışarıdan bakıyorsunuz UFFFF ne kadro içine giriyorsunuz nokta nokta…
Yani geçmişteki hocalara da ver yansın ediyor ama şimdilik sessiz.
Kaldı 7 final maçımız.
Ve en önemlisi de bu haftaki Manisa maçı.
Eğer deplasmanda galip gelirsek kendi evimizde Karabükle İstanbul büyükşehirle ve Ankaragücü ile oynayacağız bir tek sıkıntı deplasmandaki Samsun maçı.
Yani uzun lafın kısası kendi göbeğimizi kendimiz keseceğiz.
İpler şimdilik bizim elimizde.
Allahını seven bu değirmene taş koymasın.
Kimin ne derdi varsa lig sonuna saklasın.
Bu süreçte en ufak katkısı olana bile destek olmak lazım.
Zira bu takım bir marka ve 20 yılı aşkın süredir de şehre kar sağlamakta.
Bana sorarsanız peki ne olur diye…
Hükümet….. enflasyon… babayı……