İşin sonunda sakat kalmak var belki de ölmek…

Ölümle yaşam arasındaki ince çizginin sınırlarında yaşamak.

Durduk yerde, tatilde mesela.

Üstüne para verip Jamping yapmalar veya bir rafting macerası çeker canınız.

Halim selim birisine göre bu bir çılgınlıktır.

İşin tutkunlarına göre de yaşam tarzıdır; ölüme “ce” demek!

İsteyerek olmasa da bazen o ince çizgide buluverirsiniz kendinizi.

Neden diye bir iç muhasebe yapmaya dahi zamanınız olmaz.

Çünkü önceliğiniz o tehlikeden uzaklaşmaktır artık.

İster kaderin bir cilvesi, isterse kendi hatalarımızdan diyelim.

Önceliğimiz artık küme düşme hattından kurtulmaktır!

Suçlu aramak…

Neden diye sormak…

En kötüsü aciz olduğumuz kanısına varmak, finaller serisini baştan kaybetmektir.

Makas biraz körlenmiş olsa da işin iyi yanını vurgulamak gerek.

Kurtuluşumuz için birisinin “can simidi” fırlatmasına ihtiyacımız yok.

Bu az şey mi?

Manisa, Karabük ve Samsun’la “final” niteliğinde oynayacağımız maçları kazanıp muhteşem bir kurtuluş finişi yapabilmek elimizde.

Bunu başarabilir miyiz?

Ordu maçında ki iştah, tribünlerin doluluğu camianın kurtuluşa olan inancının olduğunun işaretleriydi…

İddiasız, gazozuna maçlarla tatmin olmayan kitleyi bir demet “adrenalin” dolu seri bekliyor.

Buyurun takılın peşimize.

En uç noktada heyecan, macera mutluluk ve korku…

Eloğlu bu duyguları parasıyla satın alıyor.

Kader belki de bize üzerimizdeki ölü toprağını kaldırmak için sunuyor bunu.

Kim bilir, vardır bir hikmet.